मनाचे प्रवास

राहिलेला भास
तुझे ते गोंदण
क्षितीजाची खुण
मनाचे प्रवास

कशी दाट सय
आठवांचे गुज
ओलावली निज
अनवट भय

आनंदाच्या वेशी
तुझ्या अंगणात
तेथे माझी वाट
सावळल्या देशी

मृगाच्या सरींचा
तुझा एक सर
माझा अडसर
आस भिजण्याची

ओलावले नाही
माझे वृंदावन
सौभाग्याचे वाण
वठलेले काही

एकदा सोहळा
जाहला प्रेमाचा
दुभंगला साचा
श्वासही मोकळा

फुलपाखरु

फुलपाखरं पावसात कशी भिजतात गं?
थेंब उरी घेउन कशी निजतात गं?

दाटुन येतं मनात काही, मनात हसतात गं
हसली नाही तरी तुझे भास दिसतात गं

रानोरानी ओल पिऊन काय गातात गं?
डोळ्यांत गाढ निज, कुठे दूर जतात गं?

फुलपाखरु गाली तुझ्या गोड दिसतं गं
ओंजळ माझी वेडी, त्यात कधीच नसतं गं

खुप जपून, लपून माझ्या डोळ्यांत बसतं गं
त्याला फूल फक्त तुझ्या दिठीत दिसतं गं