भास

पुन्हा पावलांचे तुझ्या भास व्हावे
अशा सांजवेळी तुला आठवावे

ऋतु सांजवेडा निशेने झुरावे
मला चंद्र नाही तुला आठवावे

कळी लाजूनी चुंबता चूर व्हावी
जणू लाजरी स्पर्शुनी तू मिटावे

आता सांज झाली कुणी दूर नाही
तुझी गाज लाटांत, हरवून जावे

कुणा पाखरांच्या शीळा जीवघेण्या
तुझे नाव त्यांना कसे काय ठावे

तुला थांबता सावली ना किनारी
तरी ते शराबी तुझे भास व्हावे

रुसवा

रुसलात का स्वरांनो रुसलात आसवांनो
रुसली सखी म्हणुनी रुसलात आठवांनो

थिजला म्हणून श्वास
दुखणे तसेच आहे
आक्रंदने निमाली
रडतो अजुन आहे

शब्दांत राहिलेली स्वप्ने नकाच गाऊ
रुसवा तिचा जुना हा रुसलात का स्वरांनो

अलवार प्रेम माझे
नाही तिला कळाले
हसरे उगाच काही
व्रण अंतरी मिळाले

आता असेच गाणे, आलाप काहुरांचा
भिजलाच श्वास नाही, रुसलात आसवांनो

अखेर

मी एकटेच अन् हे माझे अबोल गाणे
आता क्षणात सारे इतके उरुन जाणे

घनदाट अंतरी जे काही तरुण आहे
ती एक त्या दिसांची इतकीच खूण आहे

कोठेच शोधवेना तुज आठवांमध्येही
निमिषांत संपणाऱ्या जखमा उरात नाही

मी शांत स्पंदनांची गणिते हजार केली
शून्यात बाकी येण्या शून्ये हजार झाली

एखाद रात्र माझी इतकी उदार व्हावी
माझ्यात आसवे ही नुरता विरुन जावी

अनामय

नद तुषार बरसूनी न्हाले ग
किरणांस उजळणे आले ग
अंत्यही चिरंतन झाले ग
चिद्वसंत बहरुन आले ग

सावळा रंग उधळला ग
डोळ्यांतून कान्हा झरला ग
स्वर हृदयी त्याचा स्मरला ग
तेजाळ अनामय उरला ग

विराणी

घन आले बरसून गेले
मन पिसाट हूरहूरते
भर रात्री रिमझीमले
मन पिसाट हूरहूरते

घनतुषार ओघळले
रव मधाळ सळसळते
जरी कुजन नभी कोंदटले
संथ दूर किलबिलते

श्वासांस रुपेरी नक्षी
शब्दांश मुखी अडखळते
उत्कटांत विरघळले जे
अबोल दूरावे सरते

मग सजल घनांना स्मरली
ती अवेळ सांजविराणी
ते सूर क्षितीजावरचे
ती पाखरे दिवाणी

तू....

तुझ्यातुन माझे हसू बोललेले
                          जसे शीत मृद्गंध पाणावलेले

मला शांत पानांत छळती किनारे
                          तुझ्या पावलांचे सडे शिंपलेले

किती संथ धारा पुसती किनारा
                         त्या नक्षीचेही मन भारलेले

आता ते किनारे हळूवार झाले
                        पुन्हा त्या घनांतून जल दाटलेले

अबोल

दिवा चांदवा, चांदण्या सांजवाती

कुणी लावल्या धुंद एकांत राती

किती अर्थ नि:शब्द कळी मोगऱ्याची                 सुगंधून लाजुन मिठी सावळ्याची

तुला भाव शब्दांत कळणार नाही

श्वासांत घे चांदणे, छंद काही 

मुके गीत भावे तुला मिलनाचे

मला ते उखाणे कळणार नाही

पाऊस

जरा धुंद तू गंध ओला शहारा
हवा तू हवासा जसा गार वारा

धुमारे जणू प्रितीला आज येती
रित्या सांजवेळी तुझ्या चिंब धारा

खुळ्या पावसाचे पुन्हा तेच गाणे
जरा थांबलेला, क्षणांचा पसारा

तुझ्या नुपूरांचा जणू नाद येई
ॠतु बावरा नादवेडा दिवाणा

सांज

तुज, सांज पाहताना
होतो अबोल वारा
किरणांस ही नव्हाळी
हा केशरी किनारा

                             सायास स्पंदनांचे
                             चुकता हिशेब सारे
                             ती कोवळी लकेर
                             उच्छ्वास लांबणारे

शब्दांस या गीतांच्या
हॄदयी तुझ्या विसावे
भवगंध आठवांचे
स्वरचंदनी भिजावे

तुझी आठवण

नकळत सर झरावी
बेभान सरी कोसळाव्यात....
तुझ्या आठवणींसारख्या
आणि सगळं काही धुसर व्हावं
पाण्यातील आभाळासारखं

मी थिजलेला
तिथेच
काठावरती
रात्र अगदी आतुन दाटलेली

रातकिड्यांच्या आवाजात भिजून पिसाट वारा
क्षणात त्यावर स्वैर व्हावं

पण तरीही तु कुठेच नसशील....
मी कुठेतरी माझ्यातच हरवत जाईन

मी भिजेन..
असाच...
पुन्हा पुन्हा

आता पाऊसही झरुन संपला

तरीही वाटतं आभाळ दाटून यावं
सरींमागून सरी झराव्यात
रात्र भिजावी
आणि शब्दांतून.. मी
हे सारं दोन ॠतुंनंतर

आता फक्त मन भरुन यावं
मी वहावं....
दाटून....

काजळ रेषा

डोळ्यांत तुझ्या काही अर्थ काही संवाद
डोळ्यांत तुझ्या
होकार, काही नकार

डोळ्यांत तुझ्या टिपूर चांदणं
काही संकेत

ते हसणं, ते लाजणं
सारं काही
डोळ्यांत तुझ्या

तुझ्या डोळ्यांत
तेच व्याकुळ स्वर
तिच घट्ट मिठी
आणि.... गर्द काजळ रेषा

सये तु......

नयनी अनुवाद तुझ्या कितीक शब्दांचे

बंध बावऱ्या जीवास जणू बेधुंद श्रावणांचे

तुझ्या लाटांत केसांच्या 

गुलाबी रुंजतो वारा

किनारी काय शोधू मी ठसे माझ्याच श्वासांचे

सये तू चित्र शब्दांचे

कविता मला न सुचलेली

सये तू चांदवा माझा

सये तू रात्र सजलेली

सये तू सांज ना माझी

सरींवाचून भिजलेली

सये तू सावली माझी

मला बिलगून निजलेली