कातरवेळ

स्वर इतुके शांत झाले शब्दांचा दर्प निमाला          
त्या भयाण कातरवेळी अबोलण्यास अर्थही आला

जगण्याचे कारण तुटले जन्माची फुटकी माळा
मृत्युही निष्ठुर होता उंबऱ्यातून हसलेला
                                 
त्या विरक्त आशा उरल्या क्रंदनांत मिसळून गेल्या
अश्रुंच्या कितीक भेटी पाठवून मी थकलेला

पाऊल पडेना पुढचे वाटांचा छंद जडेना
सवयीच्या वाटांवर मी पत्त्यापुरता असलेला

मी निपचित प्रश्न उद्याचा श्वासांसह संपवलेला
प्रश्नांच्या पल्याड उरलो, चेहरा तुझाच दिसलेला

तू हसता हसता माझ्या पुसल्यास खुणा पायांनी
संवाद एकटा होता माझा तुझ्यात नसलेला