अखेर

मी एकटेच अन् हे माझे अबोल गाणे
आता क्षणात सारे इतके उरुन जाणे

घनदाट अंतरी जे काही तरुण आहे
ती एक त्या दिसांची इतकीच खूण आहे

कोठेच शोधवेना तुज आठवांमध्येही
निमिषांत संपणाऱ्या जखमा उरात नाही

मी शांत स्पंदनांची गणिते हजार केली
शून्यात बाकी येण्या शून्ये हजार झाली

एखाद रात्र माझी इतकी उदार व्हावी
माझ्यात आसवे ही नुरता विरुन जावी